Ε να, καμμιά φορά...

"Αν μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου από την αρχή, θα έκανα πολύ περισσότερα λάθη αυτή τη φορά. Δε θα προσπαθούσα να είμαι τόσο τέλειος. Θα αφηνόμουν περισσότερο. Θα χαλάρωνα. Για να πω την αλήθεια, ελάχιστα θα ήταν τα πράγματα που θα έπαιρνα τόσο στα σοβαρά. Θα ήμουν λιγότερο συγκρατημένος. Θα 'κανα περισσότερα ταξίδια. Θ' ανέβαινα σε περισσότερες κορφές, θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια, θα κοίταζα περισσότερα ηλιοβασιλέματα. Θα είχα περισσότερα πραγματικά προβλήματα και λιγότερα φανταστικά. Αν γινόταν να ξανάρχιζαν όλα, θα φρόντιζα να έχω περισσότερες τέτοιες στιγμές. Στην πραγματικότητα θα προσπαθούσα να ζήσω μόνο όμορφες στιγμές - στιγμή τη στιγμή. Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, απ' αυτό είναι φτιαγμένη η ζωή...."

Ε να, καμμιά φορά η αυτοκριτική, ή μάλλον επί το ορθότερον, η αυτογνωσία, σε οδηγεί σε μονοπάτια του μυαλού τόσο δαιδαλώδη που μπερδεύεσαι. Δεν είναι καλύτερο να μην μπεις, γιατί όλο και κάτι θα μάθεις και από αυτήν την διαδρομή. Καλύτερο είναι να μην μπερδευτείς. Ο δρόμος του καθενός είναι μοναδικός, και αυτό από μόνο του είναι υπέροχο. Αν έχεις βρει εμπόδια στην μέχρι τώρα πορεία, είναι δικά σου κι έμαθες να τα προσπερνάς. Αν έχεις ωφεληθεί, αν κάτι σου χαρίστηκε, τότε έμαθες να λες ευχαριστώ. Αν κάτι σου στερήθηκε, έμαθες να το παλεύεις περισσότερο. Κι αν έκανες λάθη, έμαθες να τα διορθώνεις, να μην τα ξανακάνεις, ή και να τα ξανακάνεις και να το απολαμβάνεις. Γιατί όχι; Όλα δικά σου είναι, τα κουβαλάς και σε κάνουν αυτόν που είσαι. Κι αν θέλεις να αλλάξεις κάτι, τότε έχεις αποκτήσει όλα τα εφόδια να το πράξεις. 

Το παραπάνω κείμενο το βρήκα τυχαία, και μ' έκανε να χαμογελάσω. Πραγματικά, από όμορφες στιγμές είναι φτιαγμένη η ζωή. Ακόμα και οι άσχημες είναι όμορφες. Μια ζωή γεμάτη με τα πάντα, με όλα, με ό,τι βάζει ο νους. Πόσο μονότονη θα ήταν αν δεν τα είχε όλα....

Έτσι!

Obsessions pt. 2

It all starts with the need, urging you to purge it out of your system.

An image out of nowhere.

It starts with the flame that translates into brushes, scratches, gestures.

Either gentle or brutal.

It starts with a alternate perspective. A phrase that gets stuck inside your brain. A hum. A tear. 

It starts with this. After that, it has a life of its own. No telling where it might take you.

Anywhere is good.

Just like old times.

2013

Άλλαξε λοιπόν και αυτός ο χρόνος. Αναπόφευκτα.

Τι κι αν λένε πως ο χρόνος είναι ενιαίος κι αδιαίρετος, και πως ο διαχωρισμός του σε έτη είναι απλως μία σύμβαση προς εξυπηρέτηση ανθρωπίνων αναγκών. Η συμβατική αυτή αλλαγή, η εικονική, η συμφωνημένη, πάντοτε θα μας επηρρεάζει. Ίσως γιατί έτσι διδαχθήκαμε. Ίσως γιατί όλοι μας αναζητούμε νέες αρχές και φρέσκα, απαλλαγμένα από λάθη ξεκινήματα. Μια ψεύτικη προσωρινή κάθαρση. Μια καθαρά λογιστική πράξη, σαν να προσπαθείς να κλείσεις τα βιβλία του έτους, πριν κάνεις τα ίδια διαχειριστικά λάθη από την αρχή.

Αυτό που διαπίστωσα με την πάροδο του -αδιαίρετου- χρόνου είναι ότι ο καθένας μας ζει σύμφωνα με το δικό του προσωπικό ημερολόγιο. Το έτος αλλάζει για τον καθένα μας ξεχωριστά σε ανύποπτες στιγμές. Η "τέλος εποχής" κατάσταση μπορεί να προκύψει ανά πάσα στιγμή. Πολλές φορές χωρίς καν να γίνει αντιληπτή. 

Κι όμως, έρχεται η στιγμή που το αντιλαμβάνεσαι. Το νοιώθεις στο πετσί σου πως έχεις αλλάξει. Πως κάτι σε άλλαξε. Τόσα σταυροδρόμια, κάποια από τις τόσες στροφές σε οδήγησαν σε δρόμους που δεν είχες προβλέψει, άγνωστους, όμορφους ίσως, αλλά ίσως και όχι. Και ίσως θελήσεις να γυρίσεις πίσω. Αν μπορείς. Συνήθως δεν μπορείς. Η οπισθοπορεία απαγορεύεται, εκτός περιπτώσεως ελιγμού σταθμεύσεως.

Σταυροδρόμια. Αποφάσεις της ζωής που παίρνεις συνειδητά ή μη. Εναλλακτικά σύμπαντα οι αποφάσεις που δεν πήρα. Πώς θα ήμουν αν... είχα πει όχι αντί για ναι. Αν, είχα μιλήσει τότε, αν είχαν ειπωθεί τα ανείπωτα, αν εκείνο το βλέμα είχε ενσαρκωθεί. Αν εκείνο το καλωσόρισμα δεν ήταν τόσο ένθερμο, δεν θα είχα μείνει. Δεν θα ήμουν τώρα ακόμα εκεί. Αν δεν είχα δακρύσει, ίσως να μην το είχε κανείς προσέξει. Αν είχα πεισμώσει, ίσως .....

Και οι αποφάσεις των άλλων. Και οι δικές μας. Και τόσες που πάρθηκαν ερήμην μας.

Τόσοι εναλλακτικοί κόσμοι, ένας γαλαξίας παραλλήλων συμπάντων δημιουργημένος αποκλειστικά από τις αποφάσεις που δεν πάρθηκαν, από τις εναλλακτικές που δεν επιλέχθηκαν. Και με κάθε τέτοια, το έτος άλλαζε. Η μία εποχή τελείωνε, για να αρχίσει μία άλλη. Με κάθε μία, ένα μόριο μελανίνης από τα μαλλιά αποβάλλεται οδηγώντας μας με μαθηματική ακρίβεια στα λευκά μαλλιά και στην ρυτίδα.

Τι θα ήταν διαφορετικό άραγε αν βρισκόμουν σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν; Θα ήμουν πιο ευτυχισμένη; Ή θα επιθυμούσα να ήμουν σε ένα άλλο, ίσως σε αυτό που βρίσκομαι τώρα;

... όλες οι αμφιβολίες διαλύονται σε ένα χαμόγελο, στα ανοιχτά χέρια. Συνεχίζω να φτιάχνω το σύμπαν μου με ό,τι υλικά μου διατίθενται. Κι αν ο χαρακτήρας μου είναι τέτοιος που πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω τον δρόμο, δεν πειράζει. Όλοι οι δρόμοι έχουν προορισμό.

Καλή χρονιά αναγνώστη. Εύχομαι το σύμπαν σου να είναι το πιο όμορφο από όλα.

Συντήρηση.

Ο Παρθενών, στις 23 Ιανουαρίου του 2011.
Φωτογραφία τραβηγμένη με τηλεφακό από το Θησείο.

Ο Παρθενών, στις 27 Οκτωβρίου 2012.

Φωτογραφία τραβηγμένη με τηλεφακό από διαφορετική γωνία του Θησείου.

Κι ο λόρδος -του κώλου- Έλγιν γαμογελάει απ'τον τάφο του.

Συνωστισμός.

Ευχαριστώ Οδοιπόρε.

Obsessions pt.I

Reality, not unlike beauty, is indeed in the eye of the beholder.
It's strangely beautiful to look around and see things through a prism of creativity.
And when that happens, you obsess. To render that reality, to bring it to life as only you have seen it.

The outcome carries the most beautiful feeling of gratification and fulfilment: Your eyes, your world. Your experience. And yours to share.

New materials, new technologies, new know-how, new possibilites. New obsessions.

Athens:

Cape Sounion:

Halkis City:

Nafplion City:

Archaeological Site of Epidaurus:

Aggistri Island:

More here

and more to come.

Ευθεία μπροστά.

Σε συνέχεια της αναρτήσεώς μου "Το λογύδριο της τσαντίλας" περί των εκλογών και των αποτελεσμάτων τους, συμπληρωματικώς των δικών μου προβληματισμών, θα ήθελα να αναδημοσιεύσω μία ανάρτηση του φίλου Θαλαμοφύλακα, ο οποίος διατηρεί ένα ιστολόγιο εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

Και αν και δεν συμφωνώ πάντα, με ό,τι συμφωνώ, συμφωνώ απολύτως.
Ίσως είναι και καιρός να δώσουμε έμφαση σε αυτά που μας ενώνουν, και να συζητήσουμε πολιτισμένα και με καλή διάθεση αυτά που μας χωρίζουν.

Δεν είναι και ανάγκη εν τέλει να συμφωνούμε πάντα στα πάντα, ρε αδερφέ, για να εκτιμούμε κάποια πράγματα.

--------

ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ, ΣΤΡΙΨΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ.


Αριστερά, ή δεξιά;


Το μεγαλύτερο δίλημμα που αντιμετωπίζει ο πολίτης από τη στιγμή που θα εμπλακεί ενεργά με την πολιτική, είναι η ταυτοποίηση των πολιτικών του πεποιθήσεων και η ένταξη του σε κάποιον "πολιτικό χώρο".


Δε θα εξετάσω εδώ τον βαθμό εμπλοκής των πολιτών με την πολιτική (που λόγω του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος για τους περισσότερους πολίτες σήμερα περιορίζεται απλώς στην προσέλευση στις κάλπες κάθε τέσσερα χρόνια), ούτε την προσπάθεια από πλευράς πολιτικού συστήματος να γίνουν ταυτόσημοι οι όροι "πολιτικοποιημένος" και "κομματικοποιημένος" και θα περιοριστώ μόνο στην προσπάθεια ταξινόμησης των "πολιτικών μας πεποιθήσεων" κατά μήκος της ευθείας γραμμής με τα δύο άκρα που μας έχει επιβάλει το πολιτικό σύστημα.


Για να κατατάξουμε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις σε αριστερές ή δεξιές, θα πρέπει πρώτα να ορίσουμε τι σημαίνουν οι όροι "αριστερά" και "δεξιά".


Γράφει η wikipedia:


Στην πολιτική, ο όρος δεξιά αναφέρεται κυρίως σε αντιλήψεις και θέσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν ως συντηρητικές και ο όρος αριστερά αναφέρεται κυρίως σε αντιλήψεις και θέσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν ως προοδευτικές.  


Σε κεντρική διαφορά μεταξύ όλων των τάσεων της Αριστεράς και της Δεξιάς έχει αναδειχθεί μετά τη δεκαετία του '70 ο βαθμός ελευθερίας της αγοράς: η Δεξιά προωθεί την ελαχιστοποίηση του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία (φιλελευθερισμός) και τη μέγιστη ελευθερία της αγοράς και των ιδιωτικών κεφαλαίων με στόχο την αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης, ενώ η Αριστερά αντιπαραθέτει την ενίσχυση της κρατικής πρόνοιας προς όφελος των κατώτερων κοινωνικών τάξεων, τη διατήρηση ρυθμιστικών ελέγχων επί των αγορών και την προοδευτική φορολόγηση αναλογικά με το εισόδημα (ώστε οι πλουσιότεροι να επωμίζονται μεγαλύτερο φορολογικό βάρος). 


Ενας τρίτος διαχωρισμός που δεν αναφέρεται επίσημα σε κανένα λεξικό, αλλά αποτέλεσε τον βασικό παράγοντα πάνω στον οποίο στηρίχθηκε ο εθνικός διχασμός που κατέληξε στον μεταπολεμικό εμφύλιο, είναι ότι η δεξιά αντιπροσωπεύει τον "πατριωτικό χώρο" και η αριστερά το διεθνιστικό όραμα ενός κόσμου χωρίς σύνορα, μιας κοινωνίας της εργατικής αυτό-διεύθυνσης στα μέσα παραγωγής, χωρίς κράτη, σύνορα και κυβερνήσεις, όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται στις τοπικές κοινωνίες.


Ειδικά αυτός ο τρίτος διαχωρισμός (που είναι και ο πιο επικίνδυνος) είναι ο λόγος που τα "υπερπατριωτικά" κινήματα και ιδεολογίες χαρακτηρίζονται ως "ακροδεξιά" και τα "υπερανθρωπιστικά" και "αντι-φασιστικά" κινήματα και ιδεολογίες ως "άκρα αριστερά". 


Και εδώ αρχίζουν οι απορίες:


Είναι συντηρητική η νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι όλα τα αγαθά, συμπεριλαμβανομένων και των λεγόμενων "κοινωνικών αγαθών" πρέπει να ανατεθούν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και οι τιμές τους να καθορίζονται από τους νόμους του ελεύθερου ανταγωνισμού; 


Είναι "πατριωτική" η φιλελεύθερη δεξιά που θέλει να παραδώσει τα μέσα κοινωνικής προστασίας του λαού βορά στις αγορές;  Πως γίνεται να είναι κανείς πατριώτης και να επιδιώκει την ιδιωτικοποίηση των τηλεπικοινωνιών (θέμα εθνικής ασφάλειας), των δημόσιων νοσοκομείων, των σχολείων, των μέσων μαζικής μεταφοράς;  Πως παντρεύεται ο φιλελευθερισμός (ειδικά η ακραία του μορφή, αυτή του νεοφιλελευθερισμού) με τον πατριωτισμό;  Ποιος θα θέσει όρια στις τιμές των κοινωνικών αγαθών όταν η "πατριωτική" κυβέρνηση είναι υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς;


Είναι προοδευτική η αριστερά που ζητά την εθνικοποίηση των  τηλεπικοινωνιών, των τραπεζών, των νοσοκομείων και των σχολείων, δηλαδή την επιστροφή τους στον έλεγχο του κράτους, πράγμα που σήμερα σημαίνει επιστροφή σε παλαιότερες εποχές; 


Πως γίνεται η αριστερά να θέλει ισχυρό κράτος που να παρέχει με τους δημόσιους οργανισμούς τα κοινωνικά αγαθά στους φτωχούς και να επιβάλει στους πλούσιους βαριά φορολογία και ταυτόχρονα να μάχεται τις έννοιες του έθνους και του κράτους και να διακυρήτει ότι ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και ότι όλοι οι λαθρομετανάστες είναι ταξικοί μας αδελφοί;  Μπορεί η αριστερά στην Ελλάδα να παρέχει τα κοινωνικά αγαθά σε όλους τους ταξικούς της αδερφούς (που αριθμούν μερικά δισεκατομμύρια), ή μήπως θα έπρεπε να κοιτάζει τα του οίκου της και να φροντίσει να αποκτήσει ο Ελληνικός λαός ισχυρό κράτος ώστε να απολαμβάνουν οι πολίτες τα κοινωνικά αγαθά;


Από που προκύπτει ότι ο εθνικισμός (η πίστη ότι η ανθρωπότητα εκ φύσεως αποτελείται από έθνη, και ότι ο μόνος αποδεκτός τρόπος διακυβέρνησης είναι η εθνική αυτοδιάθεση) είναι αντίθετος στην αριστερή ιδεολογία;  Γιατί δεν μπορεί κάποιος να είναι "αριστερός" "εθνικιστής";  Οι σοβιετικοί που πολέμησαν τον Χίτλερ δεν ήταν "πατριώτες" "κομουνιστές";   Ο Βελουχιώτης (το πρότυπο κάθε αριστερού επαναστάτη) δεν ήταν πατριώτης;


Μήπως όλες αυτές οι ταμπέλες είναι τεχνητές για να μας διαχωρίζουν;


Μηπως οι σημερινή δεξιά έχει τυφλωθεί από τη φιλαργυρία και το κέρδος;


Μήπως η σημερινή αριστερά έχει τυφλωθεί από μια ανθελληνική αποπροσανατολιστική ιδεολογία;


Μήπως μας δουλεύουν και η αριστερά και η δεξιά μαζί;


Μήπως δε χρειάζεται να είμαστε σήμερα ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί, παρά μόνο Ελληνες;


Μήπως αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται και η δεξιά και η αριστερά σήμερα; Μήπως φοβούνται ότι αν ο Ελληνικός λαός ενωθεί, τα μαντριά τους δε θα έχουν πια πελατεία;


Μήπως γι αυτό ακριβώς τονίζουν πάντα όλες οι "πολιτικές δυνάμεις" τις διαφορές τους και ποτέ τις ομοιότητες τους;


Μήπως ήρθε η ώρα να τους αφήσουμε μόνους να βρουν τις διαφορές τους, να τους ξεπεράσουμε και να πάμε απλώς μπροστά; 


Θαλαμοφύλακας.

Ευχαριστώ φίλε για το εξαιρετικό αυτό άρθρο, και για όλην σου την προσπάθεια.

Ευχαριστώ και για την άδεια αναδημοσιεύσεως.