Προσδοκώ.

Πάσχα Ελλήνων, και τα λόγια έχουν στερέψει, οι λέξεις έχουν κολλήσει στις νευρικές απολήξεις του εγκεφάλου σαν δάκρυ που στέκεται μουδιασμένο στα μάτια και δεν πέφτει.

Διάβασα εχθές τα παρακάτω λόγια, και, δίχως να γνωρίζω το παραμικρό για τον συγγραφέα, θα ήθελα να τα μοιραστώ:

"Για μας τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, αυτές οι μέρες, είναι γεμάτες συμβολισμούς. «Παράθυρα ευκαιριών», για να ξαναδούμε τον εαυτό μας, κάτω από το φως των Παθών και της Ανάστασης του Κυρίου. Μια που σε αντίθεση με τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες, (που ως μεγαλύτερη γιορτή, έχουν τα Χριστούγεννα, την «υλοποίηση του Θεού σε σώμα ανθρώπου» δηλαδή), εμείς οι Ορθόδοξοι, στρέφουμε το πνεύμα μας, στη Θυσία Του, στη Θέωση του.

Λίγο η συγκίνηση που μας φορτώνει η Μεγάλη Εβδομάδα, λίγο η Άνοιξη που μπαίνει στη ζωή μας με τις ομορφιές της, οι σκέψεις τούτες τις μέρες, γυρνάνε πίσω, στα παλιά. Στα παιδικά χρόνια, στους Επιτάφιους στα σοκάκια των νησιών και των χωριών μας, στις μουσικές που ακούγονται σαν τη νύχτα μακρινή που σβύνει.

Ακόμη, σε μερικούς από μας, η σκέψη γυρνά στα πρώιμα χρόνια της νιότης μας, όταν όντας νεαροί μαρξιστές, δηλώναμε με περισσή αλαζονεία και στόμφο, πως «η θρησκεία είναι το όπιο των Λαών» και πως «είμαστε κατά συνείδηση άθεοι».

Με επιχείρημα συνήθως τους φορτωμένους με χρυσοποίκιλτα άμφια και τιάρες δεσποτάδες, «τσουβαλιάζαμε» αβασάνιστα και την Ορθοδοξία, μαζί με τον χρησιμοθηρικό Καθολικισμό, τον επιθετικό Προτεσταντισμό και τις ακραίες μισαλλόδοξες εκφράσεις των Σεχτών του Χριστιανισμού, κυρίως των αγγλοσαξονικών χωρών.

Δεν περίσσευε βλέπετε χώρος στον εγκέφαλό μας, να μας οδηγήσει στη ρίζα της Πίστης, της Ορθόδοξης φυσικά, και να σκεφτούμε «αριστοτελικά» αν θέλετε, τον ίδιο τον Λόγο του Ιησού και όχι τους κάθε λογής «διερμηνείς» ή «εκφραστές» του.

Να ακούσουμε δηλαδή με τα αφτιά της ψυχής, τον Χριστό, να λέει στους μαθητές του:

Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται.
Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται.
Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.
Άφετε τα παιδία ελθείν προς με, τοιούτων γαρ εστίν η βασιλεία των ουρανών.
Όταν ουν ποιής ελεημοσύνην, μη σαλπίσης έμπροσθέν σου, ώσπερ οι υποκριταί ποιούσιν εν ταις συναγωγαίς και εν ταις ρύμαις.
Μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε.
Ουκ εστί προφήτης άτιμος ει μη εν τη πατρίδι αυτού και εν τη οικία αυτού.
Πολλοί γαρ εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί.
Αγαπήσης τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν του Θεού.
Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι.
Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ' αυτή.
Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι, και ο έχων βρώματα ομοίως ποιείτω.
Μη ρίπτετε τους μαργαρίτας έμπροσθεν των χοίρων ούτε τα ιερά τοις κυσι.
Ουαί υμίν τοις πλουσίοις.
Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου.

Αυτόν λοιπόν τον Χριστό, που έγινε στο διάβα των καιρών, των αγώνων και της ωριμότητας, ο «δικός μου» Χριστός. Και μέσα από αυτόν τον Χριστό, διέκρινα συμπυκνωμένα όλα τα διδάγματα που γεννήθηκαν από τα «πάθη» αλλά και τις «αναστάσεις», των ανθρωπίνων κοινωνιών.

Δείτε λοιπόν τι γίνεται και σήμερα. Δεν μπορούν, η δεν θέλουν να δούνε τον Χριστό, πως :

Δέν μας ζητά να φορέσουμε τον Σταυρό του, για να εξοντώσουμε στο όνομά του τους εχθρούς μας, όπως έπραξαν και πράττουν, οι ΝΑΤΟικοί εγκληματίες.
Δεν μας ζητά να συσσωρεύσουμε πλούτο, όπως οι τοκογλύφοι, οι τραπεζίτες και αυτοί που κατάκλεψαν το Λαό μας.
Δεν μας προτρέπει να υποκρινόμαστε στις συναγωγές, με λαμπάδες και μεγαλόσταυρους, όπως οι πολιτικάντηδες.
Δεν μας λέει να προσφέρουμε βοήθεια στο συνάνθρωπό μας, βιντεοσκοπώντας τον με τις κάμερες, όπως τα θλιβερά αριστεροδέξια σχήματα και οι ΜΚΟ τους, για ένα «ψηφουλάκι».
Δεν ευλογεί τους πλουσίους και το χρήμα, όπως οι κρατούντες που υπηρετούν με άρρωστο πάθος τις πολυεθνικές και τα χρηματιστήρια.

Με αυτές τις απλοϊκές σκέψεις, προσπαθώ - αλλά και πάλι δεν μπορώ να κατανοήσω - το μίσος των ακραίων αριστερών και των ακραίων δεξιών - τώρα τελευταία και των δωδεκαθεϊστών - αλλά και γενικότερα των ακραίων ανθρώπων, στον Ιησού. Ακόμη δεν μπορώ να κατανοήσω τα ειρωνικά μειδιάματά τους, τον χαρακτηρισμό του από αυτούς, ως «ενός ακόμη ασήμαντου γραφικού τύπου», τα «έλα τώρα με τον Χριστό σας και την εβραιογενή πίστη σας» και τα λοιπά περιφρονητικά που ακούμε συχνά-πυκνά από το στόμα τους, για τον Εσταυρωμένο.

Αυτό που αντιλαμβάνομαι, είναι πως για κάποιον λόγο σκοτεινό, βαθειά στην ψυχή τους, κάποιοι άνθρωποι, αισθάνονται τον Ιησού, ως αυστηρό κριτή και επικίνδυνο επικριτή, στις θεωρήσεις τους. Μια «απειλή» δηλαδή, γι’ αυτό που επέλεξαν ως τρόπο ζωής, κατασκευάζοντας και τη δική τους ωφελιμιστική και βολική θεωρία, η οποία τους επιτρέπει να θεοποιούν τον υλισμό και να αναγάγουν τον ευδαιμονισμό σε μοναδικό τους στόχο. Θεωρία, την οποία «προκλητικά» θα λέγαμε πως πετάει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας του ανθρώπινου πολιτισμού ο Χριστός με το Λόγο, το Έργο και τη Θυσία του. Και γι’ αυτό και τον μισούν, τον ειρωνεύονται, τον αμφισβητούν.

Όσο για τον υπογράφοντα, χρόνια τώρα, κάθε φορά που ακούω λόγια σκοτεινά ή ειρωνικά, για τον «δικό μου» Χριστό, ακολουθώ τη συμβουλή του Αγιορείτη Αγιαννανίτη Γέροντα και εν τη Πίστη αδελφού μου:

Κλείνω τα μάτια μου, βάζω σε παράταξη στη σκέψη μου: Τον πολεμιστή Μωάμεθ, τον παχουλό Βούδα, τον σκοτεινό Αχούρα Μάζντα, την εκδικητική Σίβα, τον ιδιοτελή Γιαχβέ και επιλέγω τον ισχνό και βασανισμένο Εσταυρωμένο, που επιμένει από το Σταυρό του Μαρτυρίου Του, να με συγχωρεί για τα σφάλματά μου.

Γιατί για κάποιον λόγο μυστήριο και υπερβατικό, Αυτός μου ταιριάζει.

Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου."

Ας μην φορτώνουμε τα λάθη τα δικά μας, ως άνθρωποι/μονάδες και ως ανθρωπότητα/σύνολο στον Χριστό. Ας μην τα φορτώνουμε ούτε στον διπλανόν μας.
Είναι αυτή η εποχή ευκαιρία να κοιτάξουμε μέσα μας, ο καθένας ξεχωριστά, να δει αν είναι όπως θα ήθελε, όπως θα έπρεπε, όπως ονειρευόταν ότι θα είναι όταν ήταν ακόμη παιδί.
Ζούμε από κεκτημένη ταχύτητα, δίχως σκέψη, δίχως συναίσθημα, δίχως ενσυναίσθηση. Είναι άραγε αυτό το όνειρό μας για αυτήν την τόσο άπειρη σε δυνατότητες και συνάμα τόσο χρονικά περιορισμενη ζωή;

Πάσχα Ελλήνων, και προσδοκώ ανάσταση ζώντων τε και νεκρών. Κυρίως δε των ζώντων.

Καλή Ανάσταση σε όλους.


*η αρχική ανάρτηση εδώ

Η ρωγμή του χρόνου

Μου έπεσε βαρύ το γεγονός. Ίσως γιατί προηγήθηκαν και άλλα παρόμοια, πολλά. Ίσως γιατί αυτοί οι άγνωστοι μου ήταν τόσο οικείοι. Ίσως γιατί ήταν και εκείνοι που μου κούναγαν την κούνια των ετών που περνούσαν. Που περνούν ακόμη. Και την κουνούν ακόμη.

Γιατί ό,τι αγαπάς το αισθάνεσαι αθάνατο, κι όσο το αγαπάς, αθάνατο είναι.

Αναρωτιέμαι αν αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον στην αντίπερα όχθη. Αν κάνουν παρέα, αν τα λένε. Αν έχουν στήσει πηγαδάκι με ηλεκτρικές κιθάρες και μπουζούκια. Τέλος πάντων...

Καλή ανάσταση.

Απλά

Όταν ήμουν μικρή, όπως όλα τα μικρά, έτσι κι εγώ αρεσκόμουν στο όνειρο, το χαζό, το παιδικό, αυτό που προβάλλεται κατά κόρον από τηλεοράσεις και γλυκανάλατες ταινίες, αυτό που τραγουδιέται με μεγαλοστομίες σε όλες τις ενεργές γλώσσες αυτής της ταλαίπωρης γης, το ορμητικό όνειρο αυτό που σε παρασύρει χαζεύοντας φεγγάρια και ηλιοβασιλέματα, το όνειρο εκείνο που δεν αργεί να γίνει ο χειρότερος εφιάλτης, ή στην καλύτερη περίπτωση, παταγώδης απογοήτευση. Να σε ποτίζουν όνειρα, να γίνεσαι σφουγγάρι.

Το κυνηγούσα χρόνια αυτό το όνειρο, πιστεύοντας ότι εκεί ήταν η ζωή... Μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι η καθημερινότητα είναι αλλιώς, ότι οι αγάπες και τα λουλούδια είναι διαποτισμένα μέχρι το μεδούλι με το δηλητηριώδες καυσαέριο της μεγαλούπολης και το "για πάντα" δεν είναι παρά μια βλακώδης έκφραση γραμμένη με καλλιτεχνία σε χαρτί, και σε πολλές περιπτώσεις σε κωλόχαρτο. Σήμερα δε, είναι απλώς εκτυπωμένη με arial γραμματοσειρά σε Α4. Αναλώσιμο χαρτί για αναλώσιμα αισθήματα, κορεσμένα, κενά, ξεφτίζει το μελάνι, χάνονται.

Αναπόφευκτα, σαν σε μια στιγμή, μεγάλωσα. Έσπασα και τα μούτρα μου, τρίφτηκα. Δεν έχω πια τέτοια όνειρα. Δεν τα χρειάζομαι κιόλας, έτσι αποφάσισα. Τα πόδια στην γη, το βλέμμα ψηλά, το μυαλό στην θέση του. Κι έτσι απλά και όμορφα τα χρόνια να κυλάνε.

Κι ας γνωρίζω πολύ καλά ότι η πραγματικότητα κρύβει εκπλήξεις που θα τις ζήλευε το πιο ευφυές κινηματογραφικό σενάριο. Τα μάτια να κοιτούν κατάπληκτα και η ψυχή να κλωτσάει μανιασμένα. Ξέρεις, χωρίς εμπόδια και μπάρες δεν θα υπήρχαν άλτες. Δίχως αντιφάσεις και προβληματισμούς δεν θα υπήρχαν τραγούδια, ούτε λόγος να συνθέσει και να δημιουργήσει κανείς ποτέ τίποτα. Αν δεν νύχτωνε ποτέ, δεν θα βλέπαμε τα αστέρια, κι ας υπάρχουν.

Σε εσένα λοιπόν, που εμφανίστηκες από το πουθενά να μου ζητήσεις το όνειρο το παιδικό, έχω μόνο μια ενήλικη αλήθεια να δώσω. Χωρίς τις μεγάλες χαζές κουβέντες να στολίζουν δήθεν τις στιγμές, δίχως υπερβολές, καλλιτεχνίες και καρδούλες στο χαρτί.

Μόνο το σήμερα, όποιο κι αν είναι αυτό. Έναν δρόμο να βαδίσουμε μαζί για όσο πάει.

Απλά.

Hate to love you

Just because I finally admitted the truth, the war in my mind won't seize.

For it was half the truth you saw and heard, half the truth I told you; what you don't know is that the other half is the one that will eventually determine our future, yours and mine together.

Like the time you told me that I'm an open book to you, and you couldn't understand when I warned you: it's the things you can't read that affect you the most. The things I could never say out loud.

Because you know I love you, but you can't even begin to suspect how much I hate it.

I hate how I love the way your eyes glisten in the dark when you look at me.

I hate how I love the way your arms feel around me, so warm and familiar and safe.

I hate how I miss you. I hate how I can't stand my ground, always running either to you or away from you.

I hate how I can never find peace since you entered my life, my thoughts, my feelings.

I hate that you seem to know me so well, and that I love it. 

I hate that I feel so different, I can't even recognize this mutated version of myself anymore. 

I absolutely abhor that the saying "it's hard to resist that level of commitment and adoration" seems to apply so much to me.

I hate how much I love your smile. I fucking hate how you always make me smile, how you always seem to know my wishes and grand them before I have a chance to word them. It's maddening.

Do you know my wishes? Do you know what I want? How? Hell, I don't even know what I want...

I can't stand the feeling of commitment, of permanency, that you have suddenly become so indispensable, so vital in my life.

I hate the way you cling onto me with  all your strength, how you hang from every word I say, like if I as much as breathe the wrong way I might break you.

I hate that loving you feels so magnificent and so much like a prison, restraining,  restricting, confining. As if I've willingly, or unwillingly- I can't really tell, put my own self in a box. Closed the cover too, and now I have no more air.

I hate how I need you. I never wanted to need anyone.

I hate that I feel I never had a choice, never stood a chance against you and your unrelenting persistence.

I hate that I've suddenly ran out of options.
Cause now, the price will be too high to pay, no matter what I choose to do.
I hate that pendulous blade hanging over my head.

I hate that I can't make up my mind to let you go...

...I hate how I forget to hate it when I'm in your arms, how all the reasons for hating dissolve, ever so fleetingly, and I just lose myself in you.

Fuck, how I hate the hold you have on me.